Właściwości i zastosowanie rur PCV 150 mm
Rura 150 pcv stanowi podstawowy element systemów kanalizacyjnych w budownictwie mieszkaniowym i przemysłowym. Jej średnica 150 mm pozwala na odprowadzanie dużych ilości ścieków z kilku punktów jednocześnie. Materiał PCV charakteryzuje się odpornością na korozję, działanie chemikaliów oraz temperatury do 60°C.
Grubość ścianki standardowej rury wynosi 3,7 mm dla klasy SN4, co zapewnia wytrzymałość na naciski gruntu do 4 kN/m². Długość pojedynczych odcinków to zazwyczaj 1 metr, 2 metry lub 3 metry. Producenci oferują także rury o zwiększonej wytrzymałości klasy SN8 z grubością ścianki 4,9 mm.
Połączenia wykonuje się metodą kielichową z uszczelką gumową, która gwarantuje szczelność przez minimum 50 lat. System ten umożliwia kompensację termicznych ruchów gruntu bez utraty szczelności. Dodatkowo możliwe jest spawanie elektrooporowe dla szczególnych zastosowań.
Zakres temperatur pracy obejmuje przedział od -10°C do +60°C przy ciśnieniu roboczym do 0,5 bar. Rura 150 pcv (onninen.pl/produkty/rura-kanalizacyjna-150) spełnia normy PN-EN 1401-1 oraz posiada certyfikaty PZH. Masa pojedynczego metra wynosi około 2,1 kg, co ułatwia transport i montaż.
Planowanie tras kanalizacji zewnętrznej
Kanalizacja zewnętrzna wymaga dokładnego zaprojektowania tras z uwzględnieniem spadków, głębokości posadowienia oraz przeszkód terenowych. Minimalny spadek dla rur 150 mm wynosi 0,5%, co odpowiada 5 cm na każde 10 metrów długości. Maksymalny spadek nie powinien przekraczać 15% ze względu na ryzyko erozji.
Głębokość posadowienia musi uwzględniać strefę przemarzania gruntu, która w Polsce wynosi od 80 cm do 140 cm w zależności od regionu. Dodatkowo należy zachować odstęp minimum 15 cm poniżej tej strefy. Dla rur 150 mm minimalna głębokość to zazwyczaj 1,2 metra od powierzchni terenu.
Trasa powinna omijać istniejące instalacje podziemne z zachowaniem odpowiednich odległości. Od przewodów gazowych dystans wynosi minimum 30 cm, od wodociągowych 50 cm, a od linii elektrycznych wysokiego napięcia 100 cm. Te parametry określają przepisy budowlane oraz normy branżowe.
Projektowanie obejmuje także lokalizację studzienek rewizyjnych co maksimum 50 metrów na odcinkach prostych. Na załamaniach trasy oraz przy zmianie średnic ich umieszczenie jest obowiązkowe. Kanalizacja zewnętrzna (onninen.pl/produkty/Sieci-wodno-kanalizacyjne-i-gazowe/Kanalizacja-zewnetrzna) musi mieć dostęp do czyszczenia na każdym odcinku.
Techniki montażu i łączenia elementów
Wykop pod rurociąg wykonuje się o szerokości równej średnicy rury plus 40 cm z każdej strony, co daje minimum 70 cm dla rur 150 mm. Ściany wykopu powinny być pionowe do głębokości 1,5 metra, powyżej tej wartości wymagane jest skarpowanie. Dno wykopuje się z dodatkowym zapasem 15 cm na podłoże.
Podłoże wykonuje się z piasku o frakcji 0-8 mm lub żwiru 0-16 mm w warstwie 10 cm pod rurą i 10 cm nad nią. Materiał należy zagęścić w 95% według próby Proctora. Obsypka chroni rurę przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz równomiernie rozkłada obciążenia od gruntu.
Montaż rozpoczyna się od najniższego punktu trasy, układając kolejne odcinki zgodnie z kierunkiem przepływu. Każde połączenie sprawdza się próbą szczelności przed zasypaniem. Rury pozycjonuje się za pomocą niwelatorów laserowych z dokładnością ±2 mm na metr.
Zasypywanie wykonuje się warstwami po 30 cm z zagęszczeniem każdej warstwy. Pierwsze 50 cm nad rurą zasypuje się wyłącznie piaskiem lub żwirem bez kamieni większych niż 20 mm. Wyższe warstwy mogą zawierać grunt rodzimy pod warunkiem usunięcia elementów o średnicy powyżej 60 mm.
Kontrola jakości i odbiór instalacji
Próba szczelności obejmuje napełnienie odcinka wodą pod ciśnieniem 0,5 bar przez okres 30 minut. Spadek ciśnienia nie może przekroczyć 0,02 bar, co świadczy o prawidłowym wykonaniu połączeń. Test przeprowadza się przed częściowym zasypaniem, pozostawiając widoczne wszystkie złącza.
Kontrola spadków następuje za pomocą niwelacji geodezyjnej z dokładnością do 1 mm. Odchyłki od projektu nie mogą przekraczać ±10 mm na długości pojedynczego odcinka między studzienkami. Większe różnice wymagają korekty pozycji rur przed ostatecznym zasypaniem wykopu.
Próba drożności polega na przepuszczeniu przez instalację kuli o średnicy 130 mm dla rur 150 mm. Kula powinna przejść swobodnie całą długość odcinka bez zatrzymywania się. Test wykonuje się po całkowitym zakończeniu robót montażowych oraz zasypaniu wykopów.
Dokumentacja powykonawcza zawiera protokoły z prób szczelności, pomiary geodezyjne tras oraz fotografię ukończonych robót. Dodatkowo sporządza się mapę powykonawczą z naniesionymi rzeczywistymi głębokościami i współrzędnymi elementów. Gwarancja na prawidłowo wykonane roboty wynosi minimum 36 miesięcy od daty odbioru.
